ابر آزار تو گویی به گلستان گذرد

دل به خط و لب و دندانش به خضری ماند

که به ظلمات همی بر در و مرجان گذرد

من چو با دیده زار از بر رویش گذرم

جان ز زلفش شودآشفته ولی نیست عجب

که پریشان شود آن کو به پریشان گذرد

دوش افتاد به دنبال من آنسان که همی