جان ز زلفش شودآشفته ولی نیست عجب

که به ظلمات همی بر در و مرجان گذرد

من چو با دیده زار از بر رویش گذرم

ابر آزار تو گویی به گلستان گذرد

که پریشان شود آن کو به پریشان گذرد

دوش افتاد به دنبال من آنسان که همی

در شب تیره شهاب از پی شیطان گذرد