دوش افتاد به دنبال من آنسان که همی

ابر آزار تو گویی به گلستان گذرد

جان ز زلفش شودآشفته ولی نیست عجب

که پریشان شود آن کو به پریشان گذرد

در شب تیره شهاب از پی شیطان گذرد

حالی آمد به وثاق من و ننشسته بخاست

همچو دانا که به سرمنزل نادان گذرد