همچو دانا که به سرمنزل نادان گذرد

دوش افتاد به دنبال من آنسان که همی

در شب تیره شهاب از پی شیطان گذرد

حالی آمد به وثاق من و ننشسته بخاست

گفتم از بهر چه ای بخت سبک بستی رخت

شب وصل تو چرا چون شب هجران گذرد

گفت ای خواجه نه مجنونم کز بی خردی