گفتم از بهر چه ای بخت سبک بستی رخت

در شب تیره شهاب از پی شیطان گذرد

حالی آمد به وثاق من و ننشسته بخاست

همچو دانا که به سرمنزل نادان گذرد

شب وصل تو چرا چون شب هجران گذرد

گفت ای خواجه نه مجنونم کز بی خردی

شهر بگذارد و بی خود به بیابان گذرد