شهر بگذارد و بی خود به بیابان گذرد

گفتم از بهر چه ای بخت سبک بستی رخت

شب وصل تو چرا چون شب هجران گذرد

گفت ای خواجه نه مجنونم کز بی خردی

میزبانی چو تو آنگاه به بنگاه خراب

هم خدا داند کآخر چه به مهمان گذرد

گفتم ای ترک خطا ترک جفا گوی که دوست