شب وصل تو چرا چون شب هجران گذرد

حالی آمد به وثاق من و ننشسته بخاست

همچو دانا که به سرمنزل نادان گذرد

گفتم از بهر چه ای بخت سبک بستی رخت

گفت ای خواجه نه مجنونم کز بی خردی

شهر بگذارد و بی خود به بیابان گذرد

میزبانی چو تو آنگاه به بنگاه خراب