گفت ای خواجه نه مجنونم کز بی خردی

همچو دانا که به سرمنزل نادان گذرد

گفتم از بهر چه ای بخت سبک بستی رخت

شب وصل تو چرا چون شب هجران گذرد

شهر بگذارد و بی خود به بیابان گذرد

میزبانی چو تو آنگاه به بنگاه خراب

هم خدا داند کآخر چه به مهمان گذرد