هم خدا داند کآخر چه به مهمان گذرد

گفت ای خواجه نه مجنونم کز بی خردی

شهر بگذارد و بی خود به بیابان گذرد

میزبانی چو تو آنگاه به بنگاه خراب

گفتم ای ترک خطا ترک جفا گوی که دوست

بهر پیمانه نباید که ز پیمان گذرد

قرب سالی بود ای مه که ز بی سامانی