بهر پیمانه نباید که ز پیمان گذرد

میزبانی چو تو آنگاه به بنگاه خراب

هم خدا داند کآخر چه به مهمان گذرد

گفتم ای ترک خطا ترک جفا گوی که دوست

قرب سالی بود ای مه که ز بی سامانی

روزگارم همه در طاعت یزدان گذرد

جودی جود خداوند مگر گیرد دست