قرب سالی بود ای مه که ز بی سامانی

هم خدا داند کآخر چه به مهمان گذرد

گفتم ای ترک خطا ترک جفا گوی که دوست

بهر پیمانه نباید که ز پیمان گذرد

روزگارم همه در طاعت یزدان گذرد

جودی جود خداوند مگر گیرد دست

ورنه از فافه به من شب همه طوفان گذرد