روزگارم همه در طاعت یزدان گذرد

گفتم ای ترک خطا ترک جفا گوی که دوست

بهر پیمانه نباید که ز پیمان گذرد

قرب سالی بود ای مه که ز بی سامانی

جودی جود خداوند مگر گیرد دست

ورنه از فافه به من شب همه طوفان گذرد

خواجه گیتی عبدالله کز فرط جلال