گفتم ای ترک خطا ترک جفا گوی که دوست

شهر بگذارد و بی خود به بیابان گذرد

میزبانی چو تو آنگاه به بنگاه خراب

هم خدا داند کآخر چه به مهمان گذرد

بهر پیمانه نباید که ز پیمان گذرد

قرب سالی بود ای مه که ز بی سامانی

روزگارم همه در طاعت یزدان گذرد