میزبانی چو تو آنگاه به بنگاه خراب

شب وصل تو چرا چون شب هجران گذرد

گفت ای خواجه نه مجنونم کز بی خردی

شهر بگذارد و بی خود به بیابان گذرد

هم خدا داند کآخر چه به مهمان گذرد

گفتم ای ترک خطا ترک جفا گوی که دوست

بهر پیمانه نباید که ز پیمان گذرد