که پریشان شود آن کو به پریشان گذرد

من چو با دیده زار از بر رویش گذرم

ابر آزار تو گویی به گلستان گذرد

جان ز زلفش شودآشفته ولی نیست عجب

دوش افتاد به دنبال من آنسان که همی

در شب تیره شهاب از پی شیطان گذرد

حالی آمد به وثاق من و ننشسته بخاست