بیش از آنست که در وصف سخندان گذرد

سرورا ای که خزان با نفس رحمت تو

خوشتر از عهد شباب و مه نیسان گذرد

شعر خود را چه ستایم که سخندانی تو

روح خاقانی خرم شود از قاآنی

اگر آو ازه این شعر به شروان گذرد