شعر خود را چه ستایم که سخندانی تو

آنچه از کلک تو بر صاحب دیوان گذرد

سرورا ای که خزان با نفس رحمت تو

خوشتر از عهد شباب و مه نیسان گذرد

بیش از آنست که در وصف سخندان گذرد

روح خاقانی خرم شود از قاآنی

اگر آو ازه این شعر به شروان گذرد