خوشتر از عهد شباب و مه نیسان گذرد

نگذرد از شهب ثاقیه بر دیو رجیم

آنچه از کلک تو بر صاحب دیوان گذرد

سرورا ای که خزان با نفس رحمت تو

شعر خود را چه ستایم که سخندانی تو

بیش از آنست که در وصف سخندان گذرد

روح خاقانی خرم شود از قاآنی