سرورا ای که خزان با نفس رحمت تو

نام زندیق که در بزم مسلمان گذرد

نگذرد از شهب ثاقیه بر دیو رجیم

آنچه از کلک تو بر صاحب دیوان گذرد

خوشتر از عهد شباب و مه نیسان گذرد

شعر خود را چه ستایم که سخندانی تو

بیش از آنست که در وصف سخندان گذرد