خوی شد ز خجلت تو و قصد مسام کرد

تخت ترا زمانه صفت لایزال گفت

بخت ترا ستاره لقب لا ینام کرد

آبی که خورده بود امل بی رضای تو

یارب که در زمانه ملک شادکام باد

کز فضل در زمانه مرا شادکام کرد