گرد نمکدان ای عجب یک دسته ریحان پرورد

پوشیده گلبرک طری در زیر زلف سعتری

گویی روان مشتری در جرم کیوان پرورد

مشکین خطش برگردلب موریست جوشان بر رطب

دارد غمم را بیشتر سازد دلم را ریش تر

مانا هزاران نیشتر در نوک مژگان پرورد

جز خط آن سمین بدن کافزود حسنش را ثمن