جز خط آن سمین بدن کافزود حسنش را ثمن

گرد نمکدان ای عجب یک دسته ریحان پرورد

دارد غمم را بیشتر سازد دلم را ریش تر

مانا هزاران نیشتر در نوک مژگان پرورد

هرگز شنیدی اهرمن مهر سلیمان پرورد

هرگه سخن راند زلب در من فتد شور ای عجب

ناچار شورست آن رطب کش درنمکدان پرورد