مانا هزاران نیشتر در نوک مژگان پرورد

مشکین خطش برگردلب موریست جوشان بر رطب

گرد نمکدان ای عجب یک دسته ریحان پرورد

دارد غمم را بیشتر سازد دلم را ریش تر

جز خط آن سمین بدن کافزود حسنش را ثمن

هرگز شنیدی اهرمن مهر سلیمان پرورد

هرگه سخن راند زلب در من فتد شور ای عجب