هرگه سخن راند زلب در من فتد شور ای عجب

مانا هزاران نیشتر در نوک مژگان پرورد

جز خط آن سمین بدن کافزود حسنش را ثمن

هرگز شنیدی اهرمن مهر سلیمان پرورد

ناچار شورست آن رطب کش درنمکدان پرورد

ون در وثاق آید همی برچیده ساق آید همی

تکلیف شاق آید همی آنرا که ایمان پرورد