از دو لبت ای هم نفس یک بوسه دارم ملتمس

زان پیش کان روی نکو خار مغیلان پرورد

در مشت خواهم غبغبت تا سخت تر بوسم لبت

ترسم ز زلف چون شبت کاو رنگ عصیان پرورد

بگذار تا خود را مگس در شکرستان پرورد

بوسی بده بی مشغله بی زحمت و جنگ و گله

کز جان برفت آن حوصله کاندوه حرمان پرورد