کز جان برفت آن حوصله کاندوه حرمان پرورد

از دو لبت ای هم نفس یک بوسه دارم ملتمس

بگذار تا خود را مگس در شکرستان پرورد

بوسی بده بی مشغله بی زحمت و جنگ و گله

ور بوسه ندهی ای پسر حالی به کین بندم کمر

گردد سخنور شیر نر چون رسم طغیان پرورد

ویژه چو قاآنی کسی کاورا بود حرمت بسی