گردد سخنور شیر نر چون رسم طغیان پرورد

بوسی بده بی مشغله بی زحمت و جنگ و گله

کز جان برفت آن حوصله کاندوه حرمان پرورد

ور بوسه ندهی ای پسر حالی به کین بندم کمر

ویژه چو قاآنی کسی کاورا بود حرمت بسی

زیرا که در مجلس بسی مدح جهانبان پرورد

ماه مهین شاه مهان غیث زمین غوث زمان