بوسی بده بی مشغله بی زحمت و جنگ و گله

ترسم ز زلف چون شبت کاو رنگ عصیان پرورد

از دو لبت ای هم نفس یک بوسه دارم ملتمس

بگذار تا خود را مگس در شکرستان پرورد

کز جان برفت آن حوصله کاندوه حرمان پرورد

ور بوسه ندهی ای پسر حالی به کین بندم کمر

گردد سخنور شیر نر چون رسم طغیان پرورد