ور بوسه ندهی ای پسر حالی به کین بندم کمر

بگذار تا خود را مگس در شکرستان پرورد

بوسی بده بی مشغله بی زحمت و جنگ و گله

کز جان برفت آن حوصله کاندوه حرمان پرورد

گردد سخنور شیر نر چون رسم طغیان پرورد

ویژه چو قاآنی کسی کاورا بود حرمت بسی

زیرا که در مجلس بسی مدح جهانبان پرورد