چو چنگ باربد آواز بم و زیر آمد

مگر ز مردمک چشم بود دوده او

که چشم تار من از دیدنش بصیر آمد

به گاه خواندنش از فرط وجد درگوشم

رست نیشکرم از دوگوش بسکه درو

همی عبارت شیرین و دلپذیر آمد

ف کنده بود تب از پا مرا هزاران شکر