که چشم تار من از دیدنش بصیر آمد

نه نامه بود یکی درج بود پر ز گهر

به چشم ارچه گهرها به رنگ قیر آمد

مگر ز مردمک چشم بود دوده او

به گاه خواندنش از فرط وجد درگوشم

چو چنگ باربد آواز بم و زیر آمد

رست نیشکرم از دوگوش بسکه درو