مگر ز مردمک چشم بود دوده او

که بوی مشکم در مغز جای گیر آمد

نه نامه بود یکی درج بود پر ز گهر

به چشم ارچه گهرها به رنگ قیر آمد

که چشم تار من از دیدنش بصیر آمد

به گاه خواندنش از فرط وجد درگوشم

چو چنگ باربد آواز بم و زیر آمد