سر داده بسکه دایره یک با دگر بود

یاقوت را به گونه همی ماند آن دو لب

الا که در میانش دو رشته گهر بود

پر حلقه طره تو کتاب مجسطی است

کژدم سپر به سالی یک مه شد آفتاب

دایم بر آفتاب تو کژدم سپر بود

(: ر حیرتم که چشم تو ماند از چه رو سقیم