نسرین به بار و سیم به خروار در بود

بلور ساده است که چونین ز عکس او

روشن سر او بام و در و بوم و بر بود

اندر ازار سرخ بجای سرین تو

مسکین دلم که در طلب سیم تو مدام

همچون گدای گرسنه دل دربه در بود

بی زر به کف نیاید سیم تو مر مرا