چون که بر تخت روزبار بود

آفتابیست بر سپهر برین

چون به خنگ فلک سوار بود

با کف درفشان بود چو سحاب

عالمی را یسار داده یمینش

که یمینش جهان یسار بود

جام بلور در کفش گویی