چو پنبه از سر زخمش فتاد خون بچکید

بریز خون صراحی که قهرمان سپهر

به خنجر مه نو حنجر صیام برید

جراحتی به دل از روزه داشت شیشه می

مگر هلال درین ماه روزه داشت چو من

که گونه زرد شدش از ملال و پشت خمید

نشان داغ ولیعهد اگر نداشت هلال