شها تویی که گه حشر مست برخیزد

که هرچه تیغش بگرفت خامه اش بخشید

هنوز مهر رخش بود در حجاب عدم

که همچو صبح ز شوقش وجود جامه درید

ز جام تیغ تو هر کاو شراب مرگ چشید

تویی که کان هنر راست خامه تو گهر

تویی که قفل ظفر راست خنجر تو کلید