هنوز مهر رخش بود در حجاب عدم

که چرخ در عوض کام گام او بوسید

روان نصرت و بازوی فتح ناصر دین

که هرچه تیغش بگرفت خامه اش بخشید

که همچو صبح ز شوقش وجود جامه درید

شها تویی که گه حشر مست برخیزد

ز جام تیغ تو هر کاو شراب مرگ چشید