که همچو صبح ز شوقش وجود جامه درید

روان نصرت و بازوی فتح ناصر دین

که هرچه تیغش بگرفت خامه اش بخشید

هنوز مهر رخش بود در حجاب عدم

شها تویی که گه حشر مست برخیزد

ز جام تیغ تو هر کاو شراب مرگ چشید

تویی که کان هنر راست خامه تو گهر