الا یا ساقیا می ده به جان من پیاپی ده

نماند غالبا هوشی چو فصل نوبهار آید

مگر در سنبلستان ماه من ژولیده گیسو را

که از سنبل به مغزم بوی جان بی اختیار آید

دمادم هی خور و هی ده که می ترسم خمار آید

سیه شد از ریا روزم بده آب ریا سوزم

به جانت گر دوصد خرمن ریا یک جو به کار آید