به جانت گر دوصد خرمن ریا یک جو به کار آید

الا یا ساقیا می ده به جان من پیاپی ده

دمادم هی خور و هی ده که می ترسم خمار آید

سیه شد از ریا روزم بده آب ریا سوزم

نمی دانی کنار سبزه چون لذت دهد باده

خصوص آن دم که از گلزار باد مشکبار آید

به حق باده خوارانی که می نوشد با خوبان