سیه شد از ریا روزم بده آب ریا سوزم

که از سنبل به مغزم بوی جان بی اختیار آید

الا یا ساقیا می ده به جان من پیاپی ده

دمادم هی خور و هی ده که می ترسم خمار آید

به جانت گر دوصد خرمن ریا یک جو به کار آید

نمی دانی کنار سبزه چون لذت دهد باده

خصوص آن دم که از گلزار باد مشکبار آید