دمادم هی خور و هی ده که می ترسم خمار آید

مگر در سنبلستان ماه من ژولیده گیسو را

که از سنبل به مغزم بوی جان بی اختیار آید

الا یا ساقیا می ده به جان من پیاپی ده

سیه شد از ریا روزم بده آب ریا سوزم

به جانت گر دوصد خرمن ریا یک جو به کار آید

نمی دانی کنار سبزه چون لذت دهد باده