نمی دانی کنار سبزه چون لذت دهد باده

دمادم هی خور و هی ده که می ترسم خمار آید

سیه شد از ریا روزم بده آب ریا سوزم

به جانت گر دوصد خرمن ریا یک جو به کار آید

خصوص آن دم که از گلزار باد مشکبار آید

به حق باده خوارانی که می نوشد با خوبان

که بی خوبان به کامم آب کوثر ناگوار آید