به حق باده خوارانی که می نوشد با خوبان

به جانت گر دوصد خرمن ریا یک جو به کار آید

نمی دانی کنار سبزه چون لذت دهد باده

خصوص آن دم که از گلزار باد مشکبار آید

که بی خوبان به کامم آب کوثر ناگوار آید

شراب تلخ می خواهم به شیرینی که از شورش

خرد دیوانه گردد کوه و صحرا بی قرار آید