که پندارد به غربت از بر خویش و تبار آید

تو چون در خانه آیی خانه رشک بوستان گردد

اگر فصل خزان در بوستان آیی بهار آید

غریبی کز تو برگردد به شهر خویش می نالد

چرا باید کشیدن منت نقاش و صورتگر

تو در هر خانه کآیی خانه پر نقش ا و نگار آید

نگارا صبح نوروزست و روز بوسه ات امروز