اگر فصل خزان در بوستان آیی بهار آید

گلت خوانم مهت دانم نه هیچت وصف نتوانم

که حیرانم نمی دانم چه وصفت سازگار آید

تو چون در خانه آیی خانه رشک بوستان گردد

غریبی کز تو برگردد به شهر خویش می نالد

که پندارد به غربت از بر خویش و تبار آید

چرا باید کشیدن منت نقاش و صورتگر