که حیرانم نمی دانم چه وصفت سازگار آید

بجو شد مغز من هرگه که گویی فخر خوبانم

تو خلاق نکویانی ترا زین فخر عار آید

گلت خوانم مهت دانم نه هیچت وصف نتوانم

تو چون در خانه آیی خانه رشک بوستان گردد

اگر فصل خزان در بوستان آیی بهار آید

غریبی کز تو برگردد به شهر خویش می نالد