تو چون در خانه آیی خانه رشک بوستان گردد

تو خلاق نکویانی ترا زین فخر عار آید

گلت خوانم مهت دانم نه هیچت وصف نتوانم

که حیرانم نمی دانم چه وصفت سازگار آید

اگر فصل خزان در بوستان آیی بهار آید

غریبی کز تو برگردد به شهر خویش می نالد

که پندارد به غربت از بر خویش و تبار آید