تو خلاق نکویانی ترا زین فخر عار آید

مرا گویی که تحسین کن چو سرتاپای من بینی

تو سر تا پای تحسینی تو را تحسین چه کار آید

بجو شد مغز من هرگه که گویی فخر خوبانم

گلت خوانم مهت دانم نه هیچت وصف نتوانم

که حیرانم نمی دانم چه وصفت سازگار آید

تو چون در خانه آیی خانه رشک بوستان گردد